Verschil tussen een traditionele boomgaard en een voedselbos
Een stukje bos in je tuin waar je zo een appel, noot of wat kruiden uit plukt. Geen keurige rijen bomen met kale grond ertussen, maar een levendig geheel waar van alles gebeurt.
Dat is het idee van een voedselbos. Het voelt alsof je de natuur een handje helpt, terwijl je eigenlijk gewoon een eetbare jungle creëert.
Het is de tegenhanger van de strakke boomgaard die je misschien kent. Je vraagt je misschien af: wat is nu precies het verschil? Is een voedselbos niet gewoon een andere naam voor een appelboomgaard?
Nee, het is een compleet andere manier van denken over eten uit de natuur. In een traditionele boomgaard draait alles om één soort. In een voedselbos draait alles om een heel systeem.
Wat is een voedselbos?
Een voedselbos is een ecosysteem dat we ontwerpen op de manier waarop een natuurlijk bos groeit, maar dan met alle planten die we kunnen eten. Stichting Voedselbosbouw Nederland omschrijft het als een vitaal systeem dat voedsel produceert. Je plant niet alleen bomen, je plant een complete gemeenschap van planten die elkaar helpen.
Het geheim zit 'm in de lagen. In een gewoon bos heb je ook lagen: hoge bomen, lagere boompjes, struiken en bodemplanten.
- Kruinlaag: De hoge fruitbomen en notenbomen.
- Lage boomlaag: Kleine fruitbomen zoals peren of kersen.
- Klimmers: Planten die omhoog klimmen, zoals druiven of kiwi's.
- Struiklaag: Bramen, frambozen, hazelaars.
- Kruidlaag: Vaste kruiden en groenten.
- Bodembedekkers: Planten die de grond bedekken en onkruid tegenhouden.
- Wortels/knollen: Dingen die je onder de grond oogst, zoals aardperen.
- Schimmellaag: Paddenstoelen en het ondergrondse netwerk van schimmels dat alles met elkaar verbindt.
Een voedselbos maakt daar een feestje van met acht groeilagen: De schimmellaag is een echte gamechanger.
Paddenstoelen zijn niet alleen eetbaar, ze zorgen ook voor communicatie tussen bomen. Via dat ondergrondse netwerk kunnen bomen elkaar waarschuwen voor plagen of voedingsstoffen delen. Het grootste verschil is de aanpak.
Verschil met traditionele boomgaard
Een traditionele boomgaard is vaak een monocultuur. Dat betekent: alleen appels, of alleen peren.
De grond tussen de bomen is vaak kaal of wordt schoon gehouden. Om de bomen gezond te houden en een goede oogst te garanderen, is kunstmest nodig. Tegen plagen gebruiken ze pesticiden. Dit systeem put de grond op den duur uit.
Een voedselbos werkt volgens de principes van permacultuur. Dat klinkt ingewikkeld, maar het betekent simpelweg dat je meerdere gewassen combineert die elkaar versterken.
De ene plant zorgt voor stikstof in de grond, de andere houdt plagen tegen.
Voedselbosbouw maakt geen gebruik van kunstmest of pesticiden. De planten versterken elkaar.
Omdat de grond continu bedekt is en er een balans is, is er geen kunstmest of pesticiden nodig. Het systeem zorgt voor zichzelf. Een voedselbos is ook veel productiever per vierkante meter op de lange termijn.
Waar een traditionele boomgaard één oogst per jaar geeft, oogst je in een voedselbos het hele jaar door. Eerst de vroege aardbeien, dan de kersen, later de appels, en in de herfst de noten en paddenstoelen.
De kracht van watergangen en wallen
Als je de esthetiek van een voedselbos ontwerpt, kijk je niet alleen naar planten, maar ook naar de vorm van het land. Neem nu Proefboerderij Droevendaal in Wageningen.
Zij ontwikkelen een voedselbos op 1 hectare. Ze gebruiken een watergang niet alleen voor drainage, maar als een bron van leven.
Door die watergang ontstaan er microklimaten. Het water koelt de boel af op hete dagen en warmt ’s nachts op. Dat zorgt voor een stabielere temperatuur.
Dit is goud waard voor fruitbomen. Bloesems die door vorst beschadigd raken, zijn een grote angst voor fruitboeren. Een slimme watergang en een wal langs de wind zorgen ervoor dat de koude noordoostenwind gebroken wordt en de temperatuur minder schommelt. Die wal heeft nog meer voordelen.
Hij reduceert geluid van de weg en vangt fijnstof af. Je zit letterlijk beschutter in je eigen voedselbos.
Dit is een slimme combinatie van functies: waterbeheer, klimaatbeheer en bescherming. Het maakt je tuin of stuk land veerkrachtiger.
Exotische smaken en community
Wie denkt dat een voedselbos alleen Hollandse appels en peren bevat, heeft het mis.
Op Droevendaal planten ze uitheemse soorten die het hier prima doen. Denk aan de uienboom (een boom die naar ui ruikt en smaakt) of Szechuanpepers. Die laatste is razend populair bij topchefs vanwege de kenmerkende tinteling.
De smaken zijn bijzonder. De blaadjes van de uiensoepboom smaken in de vroege lente precies als een kom Franse uiensoep.
Dat geeft je tuin meteen een culinaire upgrade. Het zijn soorten die je niet in de supermarkt vindt.
De boeren van Droevendaal willen hun oogst straks delen via een 'Community Supported Agriculture'-model (CSA). Dat werkt zo: consumenten betalen vooraf voor een deel van de oogst. Ze delen het risico én de opbrengst met de boer. Je koopt als het ware een aandeel in het voedselbos. Zo ontstaat er een directe band tussen de plek waar je eten vandaan komt en wat je eet.
Hoe groot en wat levert het op?
Een voedselbos kan allerlei formaten hebben. Stichting Voedselbosbouw Nederland spreekt over een minimale grootte van 0,5 hectare (5000 m2) om echt van een voedselbos te spreken, met meerdere lagen begroeiing die het microklimaat beïnvloeden.
Maar in je achtertuin kun je al beginnen met een hoekje van 100 m2.
- Fruit (appels, peren, bessen, bramen)
- Noten (walnoten, hazelaars)
- Wortels en knollen (aardperen, zoete aardappel)
- Eetbare bloemen (die je salades opfleuren)
- Bladgroenten
- Paddenstoelen
- Honing (als je bijen introduceert)
Elk stukje groen telt. De opbrengst is indrukwekkend. Waar een hectare akkerland vaak één gewas oplevert, herstelt een voedselbos de biodiversiteit en produceert het:
Bron 3 stelt zelfs dat de opbrengst per hectare op termijn groter kan zijn dan die van traditionele landbouw. Het duurt even voordat de bomen volgroeid zijn (zo'n 5 tot 10 jaar voor maximale opbrengst), maar daarna leveren ze decennialang.
Prijzen en investeringen
Het opzetten van een voedselbos kost geld, vooral in het begin. Je bent namelijk een heel ecosysteem aan het opbouwen. Prijzen hangen enorm af van de grootte en je aanpak.
- Advies/ontwerp: Een ontwerper die gespecialiseerd is in permacultuur kost vaak tussen de € 50 en € 100 per uur. Een goed plan voorkomt teleurstellingen.
- Plantmateriaal: Reken op € 200 - € 800 voor een gemiddelde achtertuin (500 m2), afhankelijk van hoeveel bijzondere soorten je wilt. Goedkoopste is zelf stekken kweken.
- Grondwerk: Als je grond slecht is, moet je compost of kruidenmengsels toevoegen. Dit kan € 200 - € 500 kosten voor een kleinere tuin.
Hier een globale indicatie voor een particuliere tuin of kleine stukje grond:
Voor grotere projecten (boeren die omschakelen) lopen de kosten in de tienduizenden euros. Maar het is een investering die zich terugbetaalt in lagere kosten voor mest en bestrijding op de lange termijn. Je koopt immers geen kunstmest meer.
Praktische tips om te starten
Wil je beginnen? Je hoeft niet meteen een hectare te kopen.
- Kijk naar je bodem: Is het zand, klei of veen? Voedselbossen zijn er op alle grondsoorten, maar je plantenkeuze hangt er wel van af. Klei houdt water vast, zand verliest het snel.
- Begin met de kruinlaag: Kies 2 of 3 vruchtbare bomen die passen bij jouw tuin. Een appelboom en een hazelaar bijvoorbeeld. Zorg dat ze niet te veel schaduw geven op de verkeerde plek.
- Bedek de grond: Zorg dat er geen kale aarde te zien is. Gebruik bodembedekkers als aardbei of kruipende tijm. Dit voorkomt onkruid en houdt vocht vast.
- Denk aan water: Een vijver of grote waterbak helpt niet alleen de planten, het trekt ook vogels en insecten aan die plagen bestrijden.
- Wees geduldig: Een voedselbos is geen moestuin die je in één weekend volplant. Het is een ontwikkelingsproces. Het eerste jaar groeit er misschien niet veel, maar onder de grond gebeurt van alles.
Begin klein en leer. Het mooie is: je bent constant aan het leren en aanpassen. Zie het als een avontuur waar je elke dag iets eetbaars van oogst.